[dcs_p] 26 Nisan 1915 kara savaşlarının en yoğun olarak yaşandığı Seddülbahir kesiminde Anzak siperlerine yakın bir yerde iki ateş arasında kalmış yaralı Anzak subayı ,sızlanıyor, ağlıyor bağırarak yardım istiyordu.[/dcs_p]
[dcs_p] Bu yakarışa dayanmak çok zordu.Yaralının sesi gittikçe kısılıyor ama kesilmiyordu. Ay ve yıldız ışığında karşıdaki Türk siperinden bir tüfeğin ucuna takılmış bir beyaz gömleğin sallandığı fark edildi.Anzaklar dikkat kesildiler. Bunun anlamı neydi? Türkler durup dururken teslim mi oluyorlardı? Tüfeklerini kurup beklemeye başladılar.[/dcs_p] [dcs_p] Uzun boylu bir Türk askeri siperden çıktı Silahı yoktu. Silahsız olduğu anlaşılsın diye siperin önünde çekinmeden bir an öylece durdu. Sonra yararlı Anzak subayının yanına doğru cesetlere basmamak için yavaş yavaş yürüdü, eğildi . Anzak Subayını kucağına aldı. Anzaklar Tüfeklerini doğrulttular. Subayı kendi siperine götürmeye kalkışırsa vuracaklardı. Hayır onların siperlerine doğru yürümeye başlamıştı.[/dcs_p] [dcs_p] Türk’ün ne yapmak istediğini anlamışlardı.. Heyecandan ve saygıdan solukları kesildi. Türk askeri yaralı subayı usulca siperin önüne bıraktı. Anzakların dilleri tutulmuştu. Bir teşekkür bile edemeden Türk askerinin arkasından bakakaldılar. (Turgut Özakman Diriliş Sayfa 310-311)[/dcs_p] [dcs_p]Savaşta aman dileyen düşmanına dahi canını hiçe sayarak yardım eden ecdadın torunları olmanın haklı gururunu yaşıyoruz…[/dcs_p] [dcs_p] Bu zafere ulaşarak vatanı ve bayrağı için şehit olan, bugün bizlerin bağımsız bir ülkede hayat ve vücut bulmamızı sağlayan kahraman Mehmetçikleri bir kez daha minnetle,şükranla anıyor, Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyorum.[/dcs_p] Mehmet ÖZBAL